SEARCH RESULT

Tasavvufî yaşamın temel motivasyonu aşk; amacı ise rızâ-yı İlâhîdir. Bu iki misyonun vizyona dönüşmesi kişinin bu yoldaki seyriyle mümkün olur. Allah’a olan manevî yolculuk, pek çok mutasavvıfın eserlerinde işlediği temel konudur. Çalışmamız, Safranbolulu Mehmet Emîn Hâlvetî’nin Mir’âtü’l-Âşıkîn adlı eserinin manzûm kısımlarındaki seyr u sülûk mertebeleri ve hâllerinden bahsedilen bölümleri tanıtma amacını güder. Ahlakî bir pratik olarak da ifadelendirilebilecek seyr ü sülûk, bir Hâlvetî azîzi olan Mehmet Emîn’in şiirlerinde bu kavram ve çerçevesi içerisinde bahis konusu edilmiştir. Eserin mensûr kısımları olmasına karşın sadece manzûm kısımlardaki öğretilere dikkat çekilmiştir. Bu incelemeyle manevî seyirdeki kişinin nefsin yedi mertebesi ve hâllerine yönelik kazanımları, riskleri ve dikkat edilmesi gereken tarafları âyet, hadis ve geçmiş âriflerin tecrübeleri referans alınarak aktarılmıştır. Arûz vezninin değişik kalıplarıyla gazel, kıt‘a ve murabba olarak yazılan; nasihat amaçlı olmaları dolayısıyla daha ziyade manzûme olarak nitelendirilebilecek bu şiirlerin edebî yönü zayıf; kimilerin vezinleriyse kusurludur. Ama her şeye rağmen tasavvufî bir ıstılahın manzûm bir şekilde yazılması bu pratiğe dair hafızayı diri, sağlam ve güncel tutacaktır.

Uluslararası Geçmişten Günümüze Karabük ve Çevresinde Dini, İlmi ve Kültürel Hayat Sempozyumu
UGGKS2019

Murat AYAR